Misschien maakt de perimenopauze niet zichtbaar hoe moe je bent.

Je zegt: "Ik heb eigenlijk geen energieprobleem."

Je traint. Je eet redelijk bewust. En toch voel je je vaker moe na een training, na een lange werkdag, of eigenlijk gewoon... na een gewone dinsdag. Je vraagt je af of er iets mis is met je.

Je eet bewust. Je beweegt. Je leest je in. Je hebt waarschijnlijk al drie boeken over hormonen gelezen en minstens één Instagram-account gevolgd van iemand die "het schijnt te snappen."

Soms merk je het pas wanneer je even stilvalt: hoe strak je borstkas eigenlijk aanvoelt. Hoe hoog je adem zit. Hoe je schouders net iets te vaak naar voren zakken.

En waarom vrouwen nog te vaak te horen krijgen dat ze een depressie of burn-out hebben.

Er is een heel menselijke, heel logische reden waarom bijna niemand van ons heeft geleerd om subtiele signalen te voelen of grenzen te bewaken. Niet omdat we "niet goed genoeg" waren, maar omdat de wereld waarin we opgroeiden daar totaal niet op ingericht was.

Overprikkeling ontstaat wanneer je zenuwstelsel meer prikkels binnenkrijgt dan het op dat moment kan reguleren. Je systeem schakelt dan over naar een vorm van overdrive: fight, flight, freeze of fawn. Dat klinkt intens, maar het is geen teken van zwakte. Het is een capaciteitsvraag: "Is er genoeg ruimte in mijn systeem om dit te dragen?"

De kern: waarom subtiele signalen zo moeilijk te voelen zijn

December is gezellig, maar ook overweldigend. De kerstboom staat, de agenda loopt vol met borrels, familiebezoeken en schoolfeestjes. Je lijstjes lijken langer dan de tafel op kerstavond en ergens tussendoor wil je ook nog cadeaus regelen, gezond blijven eten en je werk afronden voor het nieuwe jaar. Geen wonder dat je hoofd soms voelt als een...